In interviews met comedians hoor je vaak: “Toen ik klein was stond ik al graag voor een publiek de clown uit te hangen, dus het zat er al vroeg in.” Nou, bij mij dus niet. Wanneer er iemand alleen al naar me keek probeerde ik in het behang te verdwijnen. Als iemand me toen had gezegd, jij staat later op een podium mensen te vermaken had ik die hard uitgelachen. Maar na hard werken en constant mezelf voor de leeuwen te gooien heb ik geleerd om me redelijk op mijn gemak te voelen als ik voor een groep sta te presenteren.

En toen gebeurde het dat ik in 2016 een presentatie gaf die me een zodanige adrenaline en endorfine kick gaf dat ik er nog high van kan worden. Ik zoog het publiek in mijn verhaal, ze moesten zelfs om enkele kleine grapjes lachen, en dit was nog wel een presentatie over mijn PhD onderzoek, veel specifieker en saaier kan je het niet maken.

Ik was eindelijk op het punt gekomen dat ik het geweldig vond om voor een publiek te staan! Dit wilde ik vaker doen! In een ziekteperiode had ik geleerd hoe humor een nare situatie lichter kon maken, en na veel te veel comedy shows op Netflix kijken, was de wens geboren om stand-up comedy te gaan doen.

Op de eerste maandag van september 2019 was het zover, de comedy cursus was begonnen! Alle struggles die ik tegenkwam met het leren presenteren kwamen hier ook weer in sneltreinvaart voorbij, maar in zeven weken werd ik klaar gestoomd voor de eindshow. Bloedzenuwachtig als ik was, ging die show te snel voorbij. Maar het smaakte naar meer.

En daar was dan mijn eerste echte open mic op een dinsdag in november in Nijmegen. Voor de show vertelde een van de andere ervaren comedians dat er bij zo’n eindshow super lief publiek is, en dat een open mic toch echt anders is. En bedankt, daar ging het klein beetje zelfvertrouwen wat ik bij elkaar had weten te schrapen. Met trillende handjes aan m’n set begonnen, gelukkig ving m’n gitaar een hoop op. De zenuwen er letterlijk uit kunnen schreeuwen (een hoera voor diegene die voorstelde om mijn gruntskills in m’n set te verwerken) en de rest van de set ging in een oogwenk voorbij. Het publiek luisterde aandachtig, moest soms zelfs lachen, dus wat mij betreft een prima eerste keer.

De dag erna een berichtje gekregen van een random bezoeker die mijn set tof vond, de rest van de dag zat er een glimlach op m’n gezicht geplakt.

De kick van het optreden moet ik nog vinden, maar een ding weet ik wel, ondanks alle zenuwen is dit veel te leuk om te doen!